• ახალი კლასიკური არქიტექტურა თანამედროვე მოძრაობაა, რომელიც კლასიკური და ტრადიციული არქიტექტურის პრაქტიკას განაგრძობს.
  • მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ხელოვნების ყველა სფეროში მოდერნიზმი დომინანტურ პოზიციას ინარჩუნებს, ახალი კლასიკური არქიტექტურა ნელ-ნელა უფრო და უფრო აქტუალური ხდება.
  • ხშირად მას შეცდომით ტრადიციონალიზმს ან ნეოკლასიციზმსაც უწოდებენ, მაგრამ ეს არასწორია, რადგან აღნიშნული არ წარმოადგენს კონკრეტული ისტორიული სტილის გაგრძელებას და, საერთოდაც, არ მიიჩნევა სტილად.
  • თუ ნეოკლასიციზმის მთავარი მიზანი როკოკოს და ბაროკოს სტილების გამარტივება და მისი თანამედროვე დიზაინთან შეთავსება იყო, ახალი კლასიკური არქიტექტურა ტრადიციული ფორმებიდან მომდინარეობს და ჩვენს გარშემო არსებული რეალობის ლამაზ დეტალებად გარდაქმნას ემსახურება, რაც ყოველთვის მიიჩნეოდა არქიტექტურის მამოძრავებელ ძალად.
  • მიმდინარეობის მთავარი იდეა გულისხმობს მშენებლობის ხელოვნებიდან არქიტექტურულ ხელოვნებამდე ამაღლებას.
  • მოდერნიზმი განძარცვულია ყოველგვარი „არაფრისთვის საჭირო“ ორნამენტებისგან, აქ კონსტრუქციული ფაქტები წარმართავს დიზაინს, კლასიკური შენობა კი გარემოს იმიტირებს და შედეგად თანამედროვე ისტორიას უკეთ ასახავს.
  • სწორედ ამიტომ, ახალი კლასიციზმის მიმდევრების ერთ-ერთი მთავარი მიზანია მაქსიმალურად მდგრადი და ხარისხიანი შენობების აგება ბუნებრივი რესურსების ეფექტური გამოყენებით, რათა ნაგებობამ რაც შეიძლება დიდხანს გასძლოს.
  • „კლასიკური არქიტექტურისა და ხელოვნების ახალი ინგლისის ინსტიტუტმა“ ამ ახალი მიმდინარეობის მოტივების განსახილველად შეკრება გამართა. ამავე ინსტიტუტის პრეზიდენტმა, დევიდ ანდრეოცმა, რომაელი აქრიტექტორის, ვიტრუვიუსის სიტყვები მოიშველია, რომელიც კლასიციზმის სამ მთავარ მოთხოვნად მიიჩნევდა firmitas, utilitas და venustas – სიძლიერე (მდგრადობა), გამოყენებადობა და სიამოვნების მონიჭება.
  • მისი თქმით, მოდერნისტებმა „დიზაინს ადამიანი ჩამოაშორეს და ამით უგულებელყვეს იდეა, რომ სილამაზე მნიშვნელოვანია.“ კლასიცისტები კი სილამაზეს არქიტექტურის უმნიშვნელოვანეს ნაწილად მიიჩნევენ და თვლიან, რომ ეს ობიექტური მახასიათებელია და არა სუბიექტური, როგორც ვირტუვიუსიც ამბობდა. დევიდმა ისიც დაამატა, რომ ვინაიდან სილამაზე სასურველია, მას პოზიტიური გავლენა აქვს შენობის ღირებულებაზე.
  • ყველაფერ ამაზე მნიშვნელოვანი კი მაინც ისაა, რომ სილამაზე და ტრადიცია ადამიანებს ისტორიის დინებასთან აკავშირებს, აკავშირებს წარსულ და მომავალ თაობებთან.
  • სწორედ ამას ემსახურებოდა კლასიციზმი და მისი აღზევებაც იგივე მიზანს ეხმიანება.
    საინტერესოა ანნ სუსმანის კვლევაც. მისი ექსპერიმენტის მონაწილეებს სხვადასხვა სტილის შენობები აჩვენეს და თვალის მოძრაობის აღმქმელი მოწყობილობების გამოყენებით გაზომეს ტვინის ნეიროფიზიოლოგიური აქტივობები.
  • შედეგებმა აჩვენა, რომ ადამიანები ერთგვაროვან ზედაპირს აქტიურს ამჯობინებენ. სწორედ ამიტომაა, რომ ხალხს ძირითადად არა მოდერნისტული, არამედ ტრადიციული არქიტექტურა მოსწონს.
  • სინამდვილეში, მათ სულაც არ იზიდავთ მოდერნიზმისთვის დამახასიათებელი მინიმალიზმი, სისადავე და ერთფეროვნება.
    თანამედროვე სამყაროს ეს დომინანტური მიმდინარეობა ორნამენტების იდეას წინ აღუდგა, რათა არქიტექტურის წარსულ პრაქტიკებს გაქცეოდა და პირველი მსოფლიო ომის ტერორი დაევიწყებინა.
  • მოდერნიზმი ემყარება მშენებლობის ინოვაციური ტექნოლოგიების განვითარებას, კონკრეტულად კი შუშის, რკინისა და ბეტონის ხშირ გამოყენებას და მიიჩნევს, რომ ფორმა მხოლოდ ფუნქციას უნდა ეხმიანებოდეს.
  • აქ ზედმეტია ყოველგვარი ფორმალური დეტალი და დეკორაციული ხასიათის მატარებელი ელემენტები. სუსმანი აკრიტიკებს ასეთ მიდგომას და ამბობს, რომ კაცობრიობას მოთხოვნილება აქვს მის გარშემო არსებული რეალობის შესახებ ინფორმაცია მიიღოს, ახალმა სტილმა კი სწორედ ასეთი დეტალების მნიშვნელობა უგულებელყო.
  • ეს მოთხოვნილება გადარჩენის მექანიზმის გადმონაშთია და დღეს მისი გამოვლინება იმაში მდგომარეობს, რომ ხალხს ორნამენტებისა და სხვა არქიტექტურული მეთოდების გამოყენებით დიზაინში კულტურისთვის დამახასიათებელი დეტალების გათვალისწინება მოსწონს.
  • თუნდაც ფასადებში გამოყენებული ფანჯრები და კარები შენობას სახეს აძლევს, ბევრად უფრო აღქმადს ხდის და თითქოს ხასიათსაც ანიჭებს. ეს ისეთი ადამიანური ნიშნებია, რაც მოდერნისტულ ნაგებობებს საერთოდ არ ახასიათებს.
  • ახალი კლასიკური არქიტექტურის გამორჩეული ნიმუშია სმითის ცენტრი (The Smith Center), რომელიც ლას ვეგასში, სიმფონიის პარკში მდებარეობს. შენობა სამ თეატრს მოიცავს, სადაც რეზიდენტი კომპანიების გამოსვლები, ლექციები და საერთაშორისოდ აღიარებული ხელოვანების მუსიკალური, თეატრალური, თუ საცეკვაო დადგმები იმართება.

  • დეტალებზე განსაკუთრებული აქცენტის გამო კლასიციზმის მოყვარულთათვის ამ შენობის კონტრუქციის პროცესი საოცარი გამოცდილება იყო.
  • განსაკუთრებული ყურადღება დაიმსახურა განათების უძრავმა ინვენტარმა. ეს დეკორაციული დეტალი დევიდ მ. შვარცის არქიტექტორებმა შეიმუშავეს სპეციალურად სმითის ცენტრისთვის.
  • კიდევ ერთი მაგალითია შერმერჰორნის სიმფონიის ცენტრი ნაშვილში, რომლის შთაგონების წყაროც მე-19 საუკუნის ევროპის ყველაზე გამორჩეული საკონცერტო დარბაზები იყო.
  • ახალი კლასიციზმი ინტერიერში
    ახალი კლასიკური არქიტექტურა უკვე ინტერიერის დიზაინშიც გვხვდება. ის იმეორებს კლასიკური დიზაინის ნიშნებს და, ძირითადად, ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებში ვლინდება. მინიმალისტურ ინტერიერს საინტერესო ელემენტები ემატება და შედეგად თანამედროვეობას მორგებულ კლასიკურ ვიზუალს ვიღებთ.
  • ამ ინტერიერში ხელმარჯვედაა გამოყენებული რომაული სვეტები, რომლებიც სადა და მოდერნისტულ ოთახს მეტ ეფექტურობას სძენს.
  • აქ კი ჭერი კლასიკურ სტილშია მოხატული.
  • კედლის პანელები თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებს ჩარჩოს მაგივრობას უწევს. სხვადასხვა ეპოქის დეტალების მსგავსი შერწყმა გამორჩეულ ინტერიერს იძლევა, სადაც დროისა და, მასთან ერთად, კაცობრიობის ისტორიის მუდმივი ცვალებადობა მატერიალურ ფორმას იძენს და უფრო ხელშესახები ხდება.
  • კედლის პანელებთან ერთად კლასიკურ სტილში გაფორმებული ჭერი, მოლდინგები და პარკეტის იატაკი უფრო თვალშისაცემ ინტერიერს ქმნის.
    მსგავსი ორნამენტების მინიმალისტური გამოყენება თანამედროვეობისთვის დამახასიათებელ სისადავეს უნდა დავუკავშიროთ.
  • ახალი კლასიკური ინტერიერი სულაც არ ცდილობს ჩუქურთმებითა და ზედმეტი მორთულობებით სახლის გავსებას. ის უფრო მეტად ოთახის გამოცოცხლებას და სახასიათო ნიშნების შემოტანას ისახავს მიზნად.
  • ამის კიდევ ერთი კარგი მაგალითია ინგლისელი დიზაინერის, როუზ უნიკაეს, ლონდონის სახლი. მისაღებ ოთახში გამოყენებული კედლის პანელები, კლასიკური ორნამენტები და დეკორატიული მოლდინგი საკმაოდ მიმზიდველ და მყუდრო გარემოს ქმნის.
  • „ინტერიერი მნიშვნელოვანია: ის მოქმედებს ჩვენს ფიქრებსა და განცდებზე. ის მოქმედებს იმაზე, თუ რას ვამბობთ და იმაზეც, თუ როგორ ვამბობთ ამას. მოქმედებს იმაზე, თუ რას ვაკეთებთ და იმაზეც, თუ როგორ ვაკეთებთ ამას.“ – წერს ერთ-ერთ ბლოგში როუზი.